‍  رسول خدا صلي الله عليه و آله:

إذا استَهَلَّ رَمَضانُ غُلِّقَتْ أبوابُ النارِ، وفُتِحَتْ أبوابُ الجِنانِ، وصُفِّدَتِ الشَّياطينُ.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چون هلال ماه رمضان پديدآيد، درهاى دوزخ بسته گردد و درهاى بهشت گشوده شود و شياطين به زنجير كشيده شوند.

بحار الأنوار:ج 348 /14

پیامبر اسلام می فرماید: یا علی! تو از من و من از تو هستم، تو برادر من و وزیر منی. هنگامی که رحلت نمودم در سینه های قومی عداوت هایی درباره تو پدید می آید و به زودی آشوبی شدید رخ می دهد که دامنگیر همه خواهد شد. این قضیه پس از غیبت پنچمین امام از فرزندان امام هفتم از نسل تو خواهد بود و اهل زمین و آسمان در غیبت او غمگین می شوند. در آن وقت چه بسیار مرد و زن مؤمن افسوس می خورند و دردمند و سرگردان می باشند!

سپس رسول خدا سر مبارک خود را به زیر انداخت. لحظه بعد سر برداشت و فرمود: پدر و مادرم فدای کسی که همنام و شبیه من و موسی بن عمران است. او لباسی از نور بسیار درخشنده می پوشد.
برای آنان که در غیبت او آرامش ندارند، تأسف دارم. آنها صدایی را از دور می شنوند که برای مؤمنان رحمت و برای کافران عذاب است.

امیرالمؤمنین: یا رسول الله آن صدا چیست؟ پیامبر: در ماه رجب سه مرتبه صدا می آید، دور و نزدیک همه می شنوند: صدای اول، الا لعنة الله علی القوم الظالمین و صدای دوم، ازفت الازفة یعنی روز قیامت فرا رسیده است و صدای سوم، آشکارا شخصی را نزدیک خورشید می بینید که می گوید: ای اهل عالم آگاه باشید! خداوند مهدی فرزند امام حسن عسکری فرزند…تا علی بن ابی طالب می شمرد، برانگیخت و روز نابودی ستمگران فرا رسید! در آن موقع امام زمان ظهور می کند خداوند دلهای دوستانش را شاد می گرداند و عقده های دلشان را بر طرف می سازد.

امیرالمؤمنین: یا رسول الله! بعد از من چند امام خواهد بود؟ پیامبر: پس از تو از امام حسین نه امام خواهد بود و نهمی قائم آنهاست.

بحار ج 36، ص 337 و ج 51، ص 108

عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ [سُخَيْلَة] قَالَ: سَمِعْتُ عَلِيّاً علیه السلام عَلَى مِنْبَرِ الْكُوفَةِ يَقُولُ أَيُّهَا النَّاسُ ثَلَاثٌ لَا دِينَ لَهُمْ لَا دِينَ لِمَنْ دَانَ بِجُحُودِ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ وَ لَا دِينَ لِمَنْ دَانَ بِفِرْيَةِ بَاطِلٍ عَلَى اللَّهِ وَ لَا دِينَ لِمَنْ دَانَ بِطَاعَةِ مَنْ عَصَى اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ثُمَّ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ لَا خَيْرَ فِي دِينٍ لَا تَفَقُّهَ فِيهِ وَ لَا خَيْرَ فِي دُنْيَا لَا تَدَبُّرَ فِيهَا وَ لَا خَيْرَ فِي نُسُكٍ لَا وَرَعَ فِيهِ‏.

ابو سُخَیله گوید:
شنیدم که امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بر منبر [مسجد] کوفه می فرمود: ای مردم، سه شخص اند که [در حقیقت] دین ندارند؛
دین ندارد کسی که با [وجود] انکارِ آیه ای از کتابِ خدا دینداری کند، دین ندارد کسی که بر اساس دروغی که بر خداوند بسته شده دینداری نماید، و دین ندارد کسی که با اطاعت از آن که گناه می کند (یعنی غیر معصوم) دینداری کند. سپس فرمود: ای مردم، خیری نیست در دینی که فهم عمیق در آن نباشد، و خیری نیست در دنیایی که در آن عاقبت اندیشی نباشد، و خیری نیست در عبادتی که پرهیز از گناه در آن نباشد.

نکته: بر اساس این روایت هر کس یکی از ضروریات دین (همچون نماز، روزه و یا حجاب) را انکار کند، یا به افترایی بر خداوند معتقد شود و بدان عمل کند، و یا اطاعت از غیر معصوم را واجب دینی بداند، هر چند ادعای دینداری داشته باشد در حقیقت بی دین است. مانند بسیاری از کسانی که در دوران ما با وجود کنار گذاشتن بخشی از واجباتِ دین، خود را مؤمن و متدیّن می پندارند، و نیز کسانی که با خودفریبی بر اساس دروغ پردازی های برخی اشخاص، احکامِ دین را تغییر می دهند و بدان عمل می کنند، و یا دیگرانی که افراد غیر معصوم را همچون ائمه معصومین (علیهم السلام) در جایگاه اطاعت محض و فصل الخطاب قرار داده و بی چون و چرا از ایشان پیروی می کنند.

المحاسن، ج‏1، ص5
بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏2، ص117

پیام هفته:  لقمه های معنوی                   22/2/97

پیغمبر اکرم (صلی الله علیه وآله) در حدیث زیبایی می‌فرمایند : هر کس مشکلی طاقت فرسا پیدا کرد ، یا مصیبتی سخت بر او وارد شد ، یا در زندگی به تنگنا افتاد ، سی هزار بار بگوید:” أَسْتَغْفِرُاللهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ ” در این صورت خداوند گره از کارش می‌گشاید و گشایشی در زندگی او قرار می‌دهد .(مستدرک الوسائل ، ج 12 ، ص 143

چه زیبا است ! که شیعه گنه‌کاری ، به نیّت بر طرف شدن موانع فرج مولای عزیزش ـ که گناه شیعیان یکی از آن‌ها است ـ همین استغفار را به تعداد مذکور ـ سی هزار بار ـ در اوقات استجابت دعا ، تلاوت کند ؛تا هم گناهش ریخته و غمی از دل مولای غریبش برداشته شود و هم مقدّمات خلاصی یوسف زندانی فاطمه (سلام الله علیها) را از زندان غیبت فراهم کرده باشد ! و در ضمن خداوند گره از کارش بگشاید .

از امام رضا (علیه السلام) سۆال می‌شود کدام دعا در ماه شعبان جایگاه بالایی دارد؟ ایشان در جواب پاسخ می‌هند:
«استغفار، همانا کسی که در ماه شعبان هر روز 70 مرتبه استغفار نماید همانند کسی است که در سایر ماه‌ها 70 هزار بار این ذکر را گفته باشد. کیفیت نقل آن نیز چنین می‌باشد: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ».

 فضائل الأشهر الثلاثة، ص: 61.

حجت الاسلام والمسلمین حاج شیخ ناصر جعفری

ذکر خدا قدم به قدم ولقمه بلقمه انسان را تقویت م‌کند،ولی مشکلی که ما داریم این است که روحمان مسموم شده و نمی تواند غذاهای خوب را مستقیم در یافت کند بلکه بایددر قلبش دو مرحله کار انجام شود، یکی آمرزش خواستن از خدا که همان (استغفار )است و دیگر ،بازگشت به خدا که همان (توبه)است در قرآن فرمود: وَأَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ از پروردگارتان آمرزش بخواهید سپس به درگاه او بازگردید»سوره هود:3.

وقتی مرحله استغفار تمام شد،بازگشت به حق تعلی شروع می‌شود. آن وقت است که انسان ،طعم لقمه های معنوی را می‌چشد.

از جمله سفارشات و تاکیدات امام علی علیه السلام به کارگزاران حکومتی شناخت دوست و دشمن است. تشخیص این مسئله گاه مشکل است.

 برخی مواقع دوست را می بینی که عیب تو را به تو گوشزد می کند و دشمن را می بینی که به تملق و ستایش تو مشغول است.

 از دیدگاه حضرت تذکر نسبت به عیوب نه تنها بد نیست بلکه نشانه محبت است و کسی که تو را از شناخت عیوبت غافل می کند در واقع دشمن توست:

شرُّ إخوانك مَنْ داهنك فی نفسك و ساترك عیبك؛

بدترین برادران (دینی) تو، آنانی اند كه با چرب زبانی و دورویی، با تو رفتار می كنند و عیب تو را از خودت، پوشیده می دارند.

مَنْ ساترك عیبك فهو عدوّك؛

كسی كه زشتی ات را از تو پوشیده دارد، دشمن توست.

لذا حضرت به مالک می فرماید آنکه تو را  نسبت به عیوبت گوشزد می کند نه تنها از خود دور مکن بلکه او را وزیر و مشاور خود قرار بده!

ثم لْیَكُنْ آثرُهم عندَك أقْوَلَهُمْ بمّرَ الحقِ لك، و أقلَّهُم مساعدةً فیما یكون منك فما كره اللهُ لأولیائهِ، واقعاً ذلك من هواك حیثُ وَقَعَ، وَ الْصَقْ بأهل الورع و الصّدق، ثُمَّ رُضْهُمْ علی أنْ لا یُطْرُوك و لا یَبْجَهُوك بباطلٍ لمْ تفعله، فإنّ كثرةَ الإطراء تُحْدِثُ الذهوَ و تُدْنی من العِزَّةِ …؛

باید برگزیده ترین آنان نزد تو، آن كس از وزیران باشد كه سخن تلخ حق را بیشتر به تو بازگو كند و كمتر تو را در آنچه خدا از اولیائش نمی پسندد و مطابق هوای توست، یاری و مساعدت كند. و خود را با صاحبان تقوا و صداقت، محشور كن، و عادتشان بده كه ثناگویی و ستایشت نكنند و از اینكه باطلی را ترك كرده ای كه وظیفه توست، با مدح خود تو را شادمان نسازند؛ زیرا ستایش زیاد، خودپسندی می آورد و شخص را به تكبّر نزدیك می كند.

نهج البلاغه نامه 53